16 - عن قرّة بن اياس : « انّ النّبىّ ( صلّى اللَّه عليه و آله ) كان يختلف اليه رجل من الأنصار مع ابن له فقال له رسول اللَّه ( صلّى اللَّه عليه و آله ) ذات يوم يا فلان تحبّه قال نعم يا رسول اللَّه احبّه كحبّك ففقده النّبى ( صلّى اللَّه عليه و آله ) فسال عنه فقالوا يا رسول اللَّه مات ابنه فلمّا رآه قال ( صلّى اللَّه عليه و آله ) اما ترضى ( او لا ترضى ) ان لا تأتي يوم القيمة بابا من ابواب الجنّة الّا جاء حتّى يفتحه لك فقال رجل يا رسول اللَّه إله وحده ام لكلّنا قال بل لكلكم » . يعنى : قرة بن اياس نقل كرده : كه مردى بود از انصار ، كه خودش با فرزندش ، نزد پيغمبر اكرم ، رفت و آمد مىكردند روزى پيامبر از وى پرسيد آيا فرزندت را دوست دارى ؟ جوابداد بلى يا رسول اللَّه آن را به اندازهء شما دوست دارم . چند روز در مجلس پيغمبر ديده نشد . رسول اكرم احوال او را پرسيد . عرض كردند : فرزندش فوت شده . رسول اكرم به او فرمود : آيا راضى و خوشنود نيستى كه در روز قيامت ، از هر درى بخواهى داخل بهشت شوى ، و فرزندت در را به روى تو باز كند ؟ مردى از حاضرين عرض كرد : يا رسول اللَّه ، آيا اين مطلب تنها براى اوست يا براى ما نيز هست ؟ حضرت فرمود : براى شما نيز هست . يعنى هر يك از شما كه فرزندش بميرد روز قيامت از هر درى بخواهد داخل بهشت شود فرزند او نيز در را به روى او باز مىكند و شفاعت پدر و مادر خود را مىنمايد . 17 - روى البيهقى انّ النبىّ ( صلّى اللَّه عليه و آله ) كان اذا جلس يحلّق اليه نفر من اصحابه و كان فيهم رجل له بنى صغير تأتيه من خلف ظهره فيقعده بين يديه الى ان هلك ذلك الصبىّ فامتنع الرجل من الحلقه ان يحضرها تذكّرا له و حزنا قال ففقده النبى ( صلّى اللَّه عليه و آله ) قال ما لي لا ارى فلانا فقيل ابنه الذى رايته هلك فمنعه الحزن اسفا عليه تذكرا عليه و له ان يحضر الحلقه فلقيه النّبىّ ( صلّى اللَّه عليه و آله ) فسئله عن ابنه فاخبره بهلاكه فعزّاه و قال يا فلان ايما كان احبّ اليك ان تمتع به عمرك او لا تأتي غدا بابا من ابواب الجنة الا وجدته قد سبقك اليه يفتحه لك قال يا نبى اللَّه ( صلّى اللَّه عليه و آله ) لا بل يسبقنى الى باب الجنة احبّ الىّ قال فذاك لك فقام رجل من الانصار فقال يا نبى اللَّه أ هذا لهذا خاصّة ام من هلك له طفل من المسلمين كان له ذلك قال ( صلّى اللَّه عليه و آله ) بل من هلك له طفل من المسلمين كان له ذلك . بيهقى نقل كرده : كه رسم پيامبر اين بود كه ، هر جايى مىنشست ، عده‌اى از اصحاب ، دور او جمع مىشدند ، و مجلسى تشكيل مىدادند . از جمله جالسين ، مردى بود ، كه بچه كوچكى همراه داشت كه مىآمد و پشت سر پدر خود مىنشست اتفاقا آن طفل ، بدرود جهان گفت آن مرد ديگر بواسطهء اندوه بسيار و خاطرهء آن طفل ، در آن جلسه شركت نكرد . پيغمبر اكرم تفقد حال او كرد ، و فرمود : چرا او را نمىبينم ؟ عرض كردند : آن طفلى كه هميشه همراه او